Walcarka planetarna – precyzyjna walcarka do metali umożliwiająca walcowanie blach na gorąco, wynaleziona przez Tadeusza Sendzimira. Swoją nietypową nazwę walcarka zyskała dzięki unikalnemu heliocentrycznemu układowi przylegających do siebie walców przypominającemu budowę układu słonecznego. Dzięki układowi małych walców roboczych umieszczonych na obwodzie dużych, wspierających walców urządzenie umożliwiło w jednym przejściu zmienienie 200 milimetrowego bloku w 2 milimetrową blachę. Walcarka planetarna umożliwia zmniejszenie grubości gorącej blachy o 97% w jednym przejściu. Uprościło to znacznie dotychczasową technikę walcowania wymagającą wielokrotnych przejść materiału do uzyskania tego samego stopnia rozwalcowania. Pomysł został uznany za rewolucyjny i doczekał się szeregu wdrożeń w fabrykach amerykańskich, angielskich, szwedzkich, kanadyjskich i japońskich. Walcarki planetarne szczególnie wykorzystywane są w produkcji blachy ze stali szlachetnych. Pierwsze wdrożenie wynalazku miało miejsce w Chicago w 1945 roku. Dzięki temu, że walcarki Sendzimira umożliwiały walcowanie bardzo cienkich blach, również ze stali stopowych, znalazły one zastosowanie w roku 1953 w przemyśle hutniczym w Anglii. W kolejnych latach zainstalowano je także w przemyśle hutniczym Japonii (1956), Kanady (1966) oraz w roku 1986 Szwecji. Instalacja walcarki w Aresta w Szwecji użytej do najszerszych blach na świecie ze stali kwasoodpornej spowodowała przyznanie polskiemu inżynierowi nagrody prezesa AISE za wybitne zasługi dla przemysłu stalowniczego. W Szwecji przyznano mu Złoty Medal Brinella Akademii Nauk Technicznych.
1. Walcarka planetarna to walcarka do
odp:metali
2. Urządzenie umożliwia zmienienie 200 milimetrowego bloku w 2 milimetrową blachę dzięki
odp: układowi małych walców
3. W którym roku zainstalowane je w Szwecji
odp:1986

dobrze +