Kazimierz II Sprawiedliwy cz. II- silne rządy Mieszka Starego dosyć szybko stały się powodem niezadowolenia wśród obawiających się o swoje wpływy możnych. Tym razem akcja przygotowana w 1177 w całej Polsce miała realne szanse na zwycięstwo. Bunt, oprócz niezadowolonych możnych małopolskich kierowanych przez biskupa krakowskiego – Gedkę, poparli: syn Mieszka – Odon poznański, obawiający się wydziedziczenia na rzecz młodszych, przyrodnich braci, najstarszy z ówczesnych Piastów – książę wrocławski, Bolesław I Wysoki – liczący z pewnością na objęcie tronu senioralnego oraz, z bliżej nieznanych powodów, Kazimierz Sprawiedliwy. Walka o władzę miała dosyć dziwny przebieg – Mieszko całkowicie zaskoczony w Małopolsce przez buntowników, wycofał się do Poznania, gdzie jeszcze przez dwa lata toczył ciężkie walki z synem Odonem. Ostatecznie pokonany udał się na wygnanie za granicę. Bolesław Wysoki nie zdołał jednak przybyć do Krakowa, gdyż uwikłał się w wojnę z bratem Mieszkiem Plątonogim i synem Jarosławem, a wkrótce pokonany, musiał prosić Kazimierza Sprawiedliwego o pomoc. Wobec powyższych wypadków zwycięski na placu boju pozostał Kazimierz, który nie angażując zbyt wielu sił opanował ziemię krakowską. Następnie nowy książę krakowski, nie ryzykując wojny z księciem raciborskim Mieszkiem, zdecydował się na zawarcie układu, na mocy którego Bolesław Wysoki odzyskał władzę nad Dolnym Śląskiem, w zamian za co Kazimierz wydzielił Mieszkowi Plątonogiemu ze zdobytej Małopolski kasztelanię bytomską i oświęcimską, które odtąd dzieliły losy Śląska (formalnie była to darowizna Kazimierza dla chrześniaka – jedynego syna księcia raciborskiego – Kazimierza opolskiego). Rebelia przeciwko seniorowi z 1177 zakończyła się więc pełnym sukcesem Kazimierza Sprawiedliwego, który nie tylko opanował ziemię krakowską (wraz z przynależnymi wówczas do tej dzielnicy Sieradzem i Łęczycą), ale zdołał również rozciągnąć zwierzchnictwo na Śląsk (gdzie władzę dotychczasowego księcia sandomierskiego uznali: Bolesław Wysoki, Mieszko Plątonogi, Konrad Laskonogi i Jarosław Opolski), na Wielkopolskę (Odon) – na Mazowsze i Kujawy (Leszek, książę Mazowsza i Kujaw, który przyjął wyznaczonego z Krakowa opiekuna sprawującego za niego rządy – wojewodę Żyrona) oraz na Pomorze Gdańskie (namiestnik Sambor I). Zdobycie władzy nad krajem przez Kazimierza w 1177 wymagało jeszcze akceptacji zjazdu możnych i polskiego episkopatu, zwłaszcza że wiadome było z góry, iż poparcie bratanków jest tylko warunkowe, a w razie jakiegoś potknięcia wykorzystają oni sytuację do zrzucenia zależności. Również Mieszko Stary intensywnie działał na rzecz swojego powrotu – najpierw w Czechach, następnie w Niemczech i na Pomorzu. Do realizacji ambitnego planu zapewnienia dziedziczności tronu krakowskiego rodowi Kazimierza i zarazem likwidacji wprowadzonej przez Bolesława Krzywoustego zasady senioratu doszło w 1180 na wiecu zwołanym w Łęczycy. Tam episkopat Polski z arcybiskupem gnieźnieńskim Zdzisławem na czele oraz książęta: Odon poznański, Bolesław Wysoki oraz Leszek mazowiecki, zaakceptowali ostatecznie jego postulaty. Jednakże Kazimierz musiał zgodzić się na ostateczne spisanie przysługujących mu praw wobec ludności wsi i to zarówno kościelnych, jak i książęcych. Wszelkie nadużycia władzy miały być zdecydowanie ukrócone. Poważnym ustępstwem Kazimierza było również ograniczenie prawa ius spolii, tj. możliwości przejmowania dóbr po zmarłym biskupie (władca zrezygnował z prawa do każdej nieruchomości, zostawiając sobie ewentualność obejmowania majątku ruchomego). W niespełna rok po zjeździe łęczyckim, w pierwszej połowie roku 1181, Mieszko III Stary, korzystając z pomocy namiestnika Pomorza Gdańskiego Mściwoja I, opanował wschodnią Wielkopolskę z Gnieznem i Kaliszem i zdołał nakłonić swojego syna Odona do podporządkowania się (wtedy też, według części historyków, syn Mieszka oddał ojcu stołeczny Poznań, zadowalając się niewielkim księstwem nad rzeką Obrą). W tym samym czasie również Leszek mazowiecki zdecydował się oddalić wpływy Kazimierza i zawezwał na swój dwór syna Mieszka Starego – Mieszka Młodszego, jako namiestnika, który po nim miał przejąć rządy na Mazowszu i Kujawach.


Jak nazywał się biskup krakowski, który kierował buntem niezadowolonych możnych małopolskich?
Gedka

Jak nazywał sie namiestnik Pomorza Gdańskiego, z którego pomocą Mieszko III Stary opanował wschodnią Wielkopolskę z Gnieznem i Kaliszem?
Mściwoj

W którym roku miała miejsce rebelia przeciwko seniorowi?
1177

dobrze +

plusik

thanks