Sprawdź:

Cytat:Ostoja (Hostoja, Mościc, Ostojczyk) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Hostoja i Ostoja. Używany przez kilkaset rodzin zamieszkałych głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, poznańskiej, a także na Rusi i w Prusach Królewskich. Mimo, że Ostojczykowie nie byli reprezentowani w Horodle, herb pojawił się też na Litwie i Białorusi po 1413. Wedle legendy herbowej miał dać początek herbowi Przeginia. Znany z pieczęci i zapisów z XIV wieku, przeszedł, przez błędy i niewiedzę autorów herbarzy, znaczną ewolucję wizerunku od średniowiecza do współczesności.Herb w wersji średniowiecznej różnił się znacznie od formy upowszechnionej w późniejszych czasach. Nobilitacje, adopcje herbowe, błędy przekazu oraz nadawanie przez władze zaborcze tytułów arystokratycznych zaowocowały powstaniem szeregu odmian herbu Ostoja. Józef Mikorski otrzymał w 1798 roku pruski tytuł hrabiowski. Jego herb udostojniono koroną rangową i trzymaczami. Roch Lachowicki-Czechowicz otrzymał w 1783 austriacki tytuł baronowski. Jego herb przedstawiano różnie. Pod nazwą Czechowicz występuje m.in. u Ostrowskiego i wygląda tam jak Ostoja z koroną baronowską starszego typu (bez pałek). Pod nazwą Lachowicki-Czechowicz występuje natomiast u Siebmachera, gdzie wygląda jak Ostoja II z koroną baronowską nowego typu (siedmiopałkową). Istniał też szereg odmian zwykłych, tj. niezwiązanych z tytułami arystokratycznymi. Herby Bogorajski, Miklaszewski, Nagórski i Turkuł pochodzą z nobilitacji. Aby odróżnić je od oryginalnego herbu Ostoja zmieniano najczęściej klejnot bądź drobne szczegóły rysunku. Sędzimir Michała Sędziwoja, według formuły dokumentu z 1600 roku, pochodził z nobilitacji, ale w rzeczywistości był odmienionym dotychczasowym herbem obdarzonego, który szlachectwo z Ostoją posiadał już wcześniej. Pozostałe herby będące rzekomo odmianami Ostoi mają niepewną genezę. Nie ma też jednolitej opinii co do tego, czy były one faktycznie odmianami, czy też podobieństwo z Ostoją było czysto przypadkowe.