Tak jak w temacie, jeśli mieliście sytuacje, w których myśleliście że już zejdziecie ze ziemskiego padoła, ale udało się wam wykaraskać, to opiszcie swoje przeżycia. Proszę bez śmieszkowania.

Mi widmo śmierci przemknęło na poważnie przed oczyma 2 razy:

1 - było to może jak chodziłem do 4 czy 5 klasy, wracałem do domu, wysiadałem z busa i nie patrząc się czy coś jedzie, od razu z za niego wyszedłem na drogę, a jechał akurat tir, chyba tylko czysty refleks mnie uratował i to że usłyszałem w porę ten tirowy hałas - kilka stóp dalej i wylądowałbym pod jego kołami, a tak to tylko prawie go dotknąłem nosem. Zwaliło mnie z nóg momentalnie, desperacko się nimi odpychałem, aby mi po nich nie przejechał, a to wszystko przed maską busa, kierowca chyba tego nie widział, bo nic nie zareagował. Jak wszedłem do domu to chyba pierwszy raz zdałem sobie sprawę jak można łatwo i niespodziewanie stracić życie, i że należy cieszyć się każdym dniem na maksa i żyć tak, jakby był ostatnim. Od tamtej pory już nie zapominam się rozglądać zanim wejdę na gościniec.

2 - kilka lat później, wakacje, pojechałem sobie na przejażdżkę rowerem kilka kilometrów od domu, wieś, lasowe tereny, żadnych domów, z wyjątkiem kilku letniskowych, gdzie akurat do jednego przyjechały krakusy z dużym wilczurem. No i ten psiur mnie zaatakował, leciał za mną jak jechałem, dogonił mnie, ja zsiadłem z rowera i się nim zasłaniałem, stanął kilka metrów od mnie i szczekał tak okrutnie, że byłem cały "zesrany", oczy szklane i nos zasmarkany na poczekaniu. Stałem tak z nim chyba z 5 minut, przez ten cały czas ujadał niemiłosiernie i kilka razy "odbił się" od rowera. Bałem się krzyczeć o pomoc, w obawie że go to jeszcze bardziej rozjuszy i już skoczy na mnie, a domek krakusów był z jakieś 150 metrów dalej. Po tych pięciu minutach usłyszałem że ktoś go woła, po chwili wahania odpuścił i pobiegnął do domu, a ja jestem pewny że pobiłem rekord na jakimś krótkim dystansie rowerowym, jak zacząłem uciekać. Nikomu o tym nie mówiłem że ich pies mnie zaatakował i chciał zjeść, przez długi okres czasu już się tam nie zapuszczałem. Ale po latach, jak już wszedłem na wystarczający duży level siły i pewności siebie, modliłem się aby spotkać ponownie tego psa, abym mógł go już z przyjemnością zatłuc gołymi rękoma. Oczywiście w obronie własnej.. Ale chyba już go uśpili.


Obie sytuacje miałem za "gówniaka", i obie można rzec że były klasyczne, bo ogólnie zbyt często się przecież zdarza rozjechanie na drodze czy zagryzienie przez psa.
Ale na całe szczęście przeżyłem i mogę być tu razem z wami.

Kiedyś za dzieciaka (podstawówka) siedziało się często z znajomymi na schodach przed blokiem. Tak sobie siedzieliśmy i z daleka słyszymy dźwięk syreny policyjnej. Nagle z za rogu wyłonił się jakiś samochód, bardzo szybko jechał, nie zdążył wyrobić się na zakręcie i uderzył w blok....tuż obok nas, trochę dalej i wjechałby na nas.

W gimnazjum wpadłem pod auto. Z opowieści świadków, auto było mocno zniszczone, a ja sam zrobiłem kilka fikołków w powietrzu trafiając do głębokiego rowu pełnego kamieni. Finał był taki, że miałem tylko głowę w bandażach, poleżałem 3 dni w szpitalu i wyszedłem. A najlepsze, że za osobówką jechał tir z naczepą.

Za młodego wsadziłem palca do kontaktu, poraziło mnie mocno!

Skoczyłem z mostu do rzeki. Dosłownie pare centemrów i nabiłbym się na wystający pręt z jakiegoś kamienia. Mysnąłem tego pręta nogą.

Spadłem z drzewa na plecy i głowę. Przez chwilę straciłem oddech, a jak wrócił, byłem przekonany, że złamałem kręgosłup.


Prawie się udusiłem spalinami w garażu.

Troszkę tego było. Oczywiście głupota ludzka.

1. Byliśmy z rodziną u dziadków na wsi. Goście się zjechali. Jedliśmy obiad i udławiłem się kością od podudzia do tego stopnia, że pamiętam z tamtego wydarzenia tylko dwie rzeczy:

- jak mnie stryj podniósł do góry nogami, abym kość wypłuł.
- w samochodzie rodziców, siedziałem na tylnym siedzeniu razem z chrzestnym, który mnie pocieszał.

2. Biegałem sobie po podwórku i w którymś momencie wpadłem na krzaka. Skończyło się to tym, że mało sobie oka nie wydłubałem. Miałem wtedy jakieś 4-6 lat.

Bawilismy sie na dachu budynku i byłem cholernie bliski aby spaść z 12metrów około na beton co by poskutkowalo śmiercią lub kalectwem. Kiedyś równiez nie potrafiłem sobie radzić z życiem i miałem samobójcze myśli, więc byłem na etapie szukania sposobu... No ale człowiek znalazł sposób w końcu aby wyjść z bagna i okazało się że można całkiem nieźle prosperować : )

W wieku jakos 11-12 lat chodzilem po torach z kolegami, czytalem komiks i puscilem kolegow przodem siadajac na torach, po okolo 5minutach zaczął jechać pociąg a ja wstalem i nie moglem sie ruszyc sparalizowany strachem . W ostatniej chwili odskoczylem do rowu i przez kilka nastepnych raz nieraz mi sie snilo ze jestem potracony przez pociąg, albo że zeskakuje z tych torów i nagle znajduje sie na nastepnych....
Jak mialem z 15 lat wybralem sie na ciulową trase z kolega skuterem i ledwo dalem sie na kask namowic, nie przejechalismy nawet 3 kilometrow i wpadlismy w poslizg, a ja spadlem z 3 metry do nieduzego potoku i udezylem glowa w kamien tak ze kask mial mocne wgniecenie, gdyby nie kask to by mnie juz nie bylo, a tak to wstalem lekko mokry i w szoku bo poczulem jednak ze gdyby nie kask to by był trup na miejscu, potem koledze dziekowalem ze jednak mnie namówił na kask

Tak, za kazdym razem kiedy wącham skarpetki po pracy... To istna loteria życie/śmierć

Ta. Raz się utopiłem mając 6 lat. Odratowali mnie. A dokładniej ojciec z którym byłem wtedy nad rzeką. Wszedłem do wody, noga mi się w muł zaplątała. Później pamiętam straszny sekundowy ból w płucach
Później ciemność. Później obudziłem się na ziemi gdzie ojciec mnie reanimował